[807] Maurice Maeterlinck - 'Życie pszczół'

 ***

                                                        Autor: Maurice Maeterlinck

Tytuł: Życie pszczół

Seria: MaGia KLASYKI

Wydawnictwo: MG

Stron: 480

Porzuć na chwilę listopadowe, coraz zimniejsze dni i wróć myślami do słonecznego, pachnącego świeżymi kwiatami maja. Wyobraź sobie, że jesteś na łące, a jeżeli nie tam, to na ławce w parku. Gdzieś, gdzie możesz być blisko z naturą. Czujesz słońce ogrzewające twarz, zapach otaczających Cię drzew i kwiatów, słyszysz ich szum... skup się. Usłysz te, które zawsze znajdują się gdzieś w pobliżu. Cichy szmer uderzających w powietrzu skrzydełek, ciche bzyczenie - dźwięki codzienności pszczół, budzących wszystko do życia.

Te małe pracownice Matki Natury stały się dla nas poniekąd tłem każdego krajobrazu; istotami, które były obok nas zawsze i zawsze będą. Nic bardziej mylnego - nie bez powodu od dłuższego czasu można natknąć się na kampanie związane właśnie z pszczołami. Jest ich bowiem coraz mniej, a przynajmniej mniej niż było kiedyś. Musimy dbać o nasze małe przyjaciółki, bo czymże będzie świat bez nich?

Pierwszym, o czym muszę powiedzieć, to zdecydowanie przepiękne wydanie! Widać, że wydawnictwo MG włożyło wiele serca w to, byśmy dostali tak bogaty egzemplarz. Nie sposób od niego oderwać wzroku, i to nawet nie tylko przez wzgląd na okładkę, która kolorystyką przywodzi na myśl wiosnę, lecz również... barwione brzegi. Sami popatrzcie:

  Zdjęcie prawdopodobnie nie oddaje całego uroku wydania, ale uwierzcie na słowo - to jeden z piękniejszych egzemplarzy, jakie miałam możliwość w tym roku trzymać w dłoniach. Żeby tego było mało, wewnątrz czeka na nas wiele obrazków związanych z tytułowymi owadami.

 Jednak oczywiście nie tylko przez wzgląd na piękne wydanie warto po tę pozycję sięgnąć. Co to, to nie. W środku czeka na nas istny hymn ku czci pszczół, naszych pracowitych przyjaciółek, za sprawą których możemy rozkoszować się nie tylko smacznym miodem. Pszczoły są niezwykle ważnymi owadami dla całego ekosystemu; dzięki temu, że zapylają rośliny, możliwa jest produkcja znaczącej części żywności na świecie. Są malutkie, a jednak ogromnie istotne dla wszystkich.

Jeśli miałabym krótko opisać Wam książkę Maurice'a Maeterlinck'a, to właśnie tak - poetycki hymn ku pszczołom. Fakt faktem, że jest tutaj również zawarte dużo informacji (oraz rycin różnych części ciała pszczoły), ale przeplata się to właśnie z opisami bardzo poetyckimi. Czy to źle? Nie, moim zdaniem ciekawiej. Przed rozpoczęciem lektury (a szczególnie, gdy zobaczyłam jej gabaryty!) trochę obawiałam się, że mam w dłoniach coś w rodzaju podręcznika do biologii, w którym skupiono się na omówieniu z wszystkimi szczegółami jednego, konkretnego gatunku.  Na szczęście nie.

Wbrew pozorom książkę czyta się bardzo szybko. Na pewno w jakimś stopniu ma na to wpływ ilość ilustracji wewnątrz, jak również umiejscowienie tekstu, jego czcionka etc. Z drugiej jednak strony opowieść o pszczołach (bo momentami brzmi to jak opowieść właśnie) czyta się tak płynnie, że kolejne strony umykają w mgnieniu oka. 

Jestem bardzo zadowolona, że mogłam zapoznać się z Życiem pszczół. To traktat o pszczołach, owinięty w literackość, dzięki czemu powstała lektura idealna na zimne wieczory. Przypominająca nam poniekąd o tym, że jeszcze chwila i będziemy znowu słyszeć szum setek pszczelich skrzydełek...

Egzemplarz otrzymany w ramach współpracy barterowej z Wydawnictwem MG, za który serdecznie dziękuję!

 

 

[806] Maria Rodziewiczówna - 'Kwiat lotosu'

 ***

                                                    Autor: Maria Rodziewiczówna

Tytuł: Kwiat lotosu

Seria: -

Wydawnictwo: MG

Stron: 208

 

Rafał Radwan nie jest człowiekiem, na którego chciałoby się trafić na swojej drodze. To nie to, że jest agresywny czy niekulturalny, skądże znowu - ów młody mężczyzna ma kamień zamiast serca, po prostu. Niezwykle inteligentny, przystojny i bardzo pewny swoich racji młody mężczyzna pędzi przez świat, za nic mając bliźniego, ale za to starając się jak najbardziej nakarmić swój umysł. Aż dziw bierze, że ktokolwiek mógłby patrzeć na niego inaczej niż z przestrachem i antypatią...

A oto i ona, Leonka, młoda dziewczyna, córka kobiety wynajmującej Radwanowi pokój. Dziewczyna nie dość, że pomaga we wszystkich domowych zadaniach, to jeszcze pilnie się uczy, by zdać kolejne egzaminy w gimnazjum. W Rafale widzi swojego mistrza - tego, który skierował ją na drogę nauki. Nie wie jednak, że mężczyzna traktuje ją na równi ze zwierzątkiem, na którym wykonuje się eksperymenty. 

Ale wszystko do czasu...

Lata temu miałam przyjemność przeczytać "Kwiat lotosu", dlatego gdy tylko nadarzyła się okazja, postanowiłam ponowić lekturę. Wiecie, zapewne część z nas, Czytelników, ma w swoim życiu takie książki, do których lubi co jakiś czas (albo i kilka lat) wracać. Nie jestem wyjątkiem, a "Kwiat lotosu" jest jedną z nich. Zapewne gdybym porównała ówczesne wrażenia po lekturze z obecnymi, to wyglądałoby, jakby jedną pozycję czytało dwie różne osoby. 

Jedno jest pewne - nie zmienił się fakt, iż utwór Rodziewiczówny wciąż jest przeze mnie pozytywnie odbierany.

Pierwszym, co uderza po rozpoczęciu przygody z lekturą, jest sam Radwan; nieprzyjemny typ, przekonany o swojej wyższości nad wszystkimi. Dla nikogo nie ma cieplejszego słowa, dlatego naprawdę zdziwiłam się, że ktoś tak sympatyczny jak Adam (zupełne przeciwieństwo Rafała) chce z nim utrzymywać znajomość. Ba, ich relację określa nawet jako przyjaźń. Dla Radwana nie ma żadnej świętości, wszystko bezcześci słowem, a kobiety - nawet te, które są tak żądne wiedzy jak Leonka - uznaje za gorsze tylko przez to, że są kobietami właśnie. Autorka w późniejszym rozdziale podarowała nam urywek życia Rafała, a dokładniej moment śmierci Radwana seniora. Z tego niewielkiego fragmentu możemy wywnioskować, jak wyglądało dzieciństwo Rafała, wychowywanego bez matki, a tylko pod pieczą ojca - naukowca. Tym samym poniekąd Rodziewiczówna usprawiedliwia swojego głównego bohatera przed nami, Czytelnikami. W końcu każdy z nas wynosi coś z domu rodzinnego, i dobrego i złego, prawda?

Drugą kwestią, która mnie poruszyła, to charakterystyczny dla tamtych czasów podział klasowy. Czytam klasykę co jakiś czas i ten temat nie jest dla mnie nowy, a jednak wciąż coś we mnie porusza. Może dlatego, że pracując z ludźmi, co jakiś czas natrafiam na osobę, która z jakiegoś powodu uważa się za lepszą. Zawsze wówczas rodzi się pytanie: "na jakiej podstawie?". W przypadku Adama (bo właśnie o nim tu mowa), który jest synem leśniczego zatrudnionego w dworku Rahozy, jest to zapewne kwestia posiadanych dóbr. Senior Rahoza otwarcie mówi o tym, że służbie poprzewracało się w głowach, skoro chcą zdobywać wykształcenie (a tym samym wyrywać się z niewolniczej pracy w czyimś majątku). Radwan jest nieprzyjemny, ale senior Rahoza, w tym swoim przeświadczeniu o własnej wyższości tylko ze względu na to, że jest bogaty, jest zwyczajnie irytujący. Z drugiej strony jest świetnym odzwierciedleniem bogacza z tamtych czasów i jego wszelkiego rodzaju uprzedzeń.

Żeby nie było, "Kwiat lotosu" nie jest wyłącznie historią o ludzkich przywarach. Towarzysząc Rafałowi Radwanowi podczas podróży dookoła świata zauważamy, jak przeróżne doświadczenia mogą zmienić nawet tak zatwardziałego w swoich przekonaniach człowieka, a przynajmniej nieco naruszyć jego maskę. To też dowód na to, że pewność swojego celu i upartość w dążeniu do niego sprawia, iż jest on do osiągnięcia. 

Na nieco ponad dwustu stronach Maria Rodziewiczówna zmieściła tyle różnych emocji, tyle tematów, czekających na to, byśmy mogli się  nad nimi pochylić, że to aż poniekąd zaskakujące. "Kwiat lotosu" to słodko - gorzka opowieść, po którą każdy powinien sięgnąć.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu MG!